Ervaringsverslag over de NAGAOKA MP-700H – Deel II: Na de stemwisseling
Waar dient de inspeelperiode voor?
Wie een element uitpakt, het op de toonarm monteert, netjes afstelt en na de eerste valse klanken al teleurgesteld opgeeft, zou nog eens diep in zichzelf moeten kijken. Het hele proces loont alleen als je het volgende meebrengt: tijd en gevoel. Het is zoals in het leven: je leert elkaar kennen, je stemt op elkaar af en dan groei je naar elkaar toe. Op een gegeven moment weet je dat je met klassiek beter niet hoeft aan te komen, dat bij jazz de zon opgaat, of juist ook dat te veel druk de hele relatie kapotmaakt. Zonder inspeelperiode kan zo’n element zijn volledige potentieel niet benutten – en kan het dus ook niet eerlijk beoordeeld worden.
Maar wat gebeurt er nu eigenlijk precies, en waarom wordt het element tijdens de inspeelfase steeds beter naarmate de speeltijd toeneemt?
Het belangrijkste is het mechanische proces. De eigenlijke aftastdiamant zit op een cantilever, die is opgehangen in een elastische lagering (meestal van rubber). Door de beweging wordt deze lagering veel soepeler, wat de bewegelijkheid van de naald sterk ten goede komt – en daarvan hangt een groot deel van de weergavekwaliteit af. De enige manier om te komen waar de cantilever en de aftaster zich hebben gezet, is de volledige inspeelperiode doorlopen. Pas dan (met een paar kilometer meer of minder) kan men echt een oordeel vellen over het element.
Wij hebben onze MP-700H ingespeeld door simpelweg continu veel muziek te laten draaien. Mits de afstelling correct is, kan er daarbij vrijwel niets misgaan.
Na de inspeelperiode
Ook na de genoemde 50 uur zal het element nog veranderen, maar de dramatische fase ligt achter ons. De eerste plaat met het “volwassen” element mag dan ook iets bijzonders zijn. De keuze valt op WARSAW van Joy Division, die toen als band nog Warsaw heetten. Na een reeks zeer uiteenlopende opname- en perskwaliteiten tijdens de inspeelperiode, die de MP-700H heeft mogen doorzoeken, hebben we hier een mooie mix: de albumversie in DMM-snede (dus een fysiek bijzonder nauwkeurig vervaardigde geluidsdrager) bevat de eerste (goede) RCA-opnamen en vijf bonustracks die tot de allereerste opnamen van de band behoren. Deze vijf tracks klinken erg punk en erg garage. Wat kan een goed element daarmee doen?
Allereerst, kant A: bas, gitaren, drums – punkvuil, bijna onaangenaam gedetailleerd en precies. Wil je punkrock zo horen? De MP-700H brengt simpelweg alles over: de kunst van professionele punks en de chemie tussen de muzikanten. Dat werkt ook bij punkrock.
De genoemde bonustracks klinken echter meer als een liveconcert: je vergeeft veel – maar je hoort ook alles. De funfactor blijft. Soms gaat het er niet om naar welk feest je gaat, maar met wie. En met onze Japanse vriend voelen we ons zeer op ons gemak.
Wanneer we hem laten oplichten met LUX van Brian Eno uit 2012, gebeurt er bijna niets. Dat komt enerzijds door de minimalistische muziek, anderzijds door de overheersende post-punk-idylle in het hoofd. Brian Eno moet je gewoon zijn werk laten doen. Als je de platenhoes openklapt, lijkt het een beetje op muziek maken volgens nummers – de man (of wie dan ook) heeft zijn muziek blijkbaar in beeld vastgelegd. De MP-700H maakt moeiteloos onderscheid tussen oost en west, noord en zuid, voor- en achtergrond. Voor ons ontstaat een akoestisch beeld dat we in alle rust willen bekijken, zonder aan de apparatuur te denken.
Een opvallend kenmerk van de MP-700H is de vanzelfsprekendheid waarmee dit element opereert. Het laat zich niet uit de rust brengen en presenteert zijn gevoel voor detail zonder daarbij pietluttig te worden. Voor Nagaoka en voor alle vinylenthousiastelingen heeft de lange wachttijd zich uitbetaald – de MP-700 is in zijn klasse een uitzonderlijk element dat zijn luisteraars puur vinylgenot bezorgt.
